Elena was niet gelovig, nu waakt een groot kruis over haar lichaam. Haar familie vraagt aan de receptie waarom het kruis bij haar kist is geplaatst, maar alle rouwkamers blijken hetzelfde. Leren stoelen, witte bloemen, nietszeggend behangpapier.

De dood is onpersoonlijk. “Niets hier herinnert me aan mijn zus,” zegt iemand, en we geloven haar meteen. Ook al kennen we Elena niet echt. Of Ele, zoals haar vrienden haar noemen. Elena stierf veel te vroeg, dat is duidelijk. Ze zal gemist worden. Maar Ele zelf blijft ongrijpbaar. We krijgen alleen haar foto te zien: een jonge vrouw met blauwe ogen en lang rood haar. Maar hoe klonk haar stem? Wat vond ze grappig? En hoe deed ze haar haar in een knot?

Mensen komen en gaan, lachen en huilen, halen herinneringen op. Adela worstelt met haar gevoelens, toch wil ze niet naar huis. Elena was haar beste vriendin. Dit kan niet hun laatste moment zijn. En als het dat wel is, mag het niet zomaar eindigen. Wat als ze Elena nog één keer kan zien? Wat zou ze dan nog tegen haar zeggen, wat zou ze doen?

Ze doen gewone dingen

Buiten stapt Adela op een bus, die haar naar een strandhuis voert waar Elena op haar wacht. Adela kruipt bij haar in bed, houdt haar vast terwijl ze slaapt. Een herinnering die tot leven komt? Een reis naar het verleden? Nee, niet precies. Momenten als het gipskruid van het rouwboeket dat ineens op de tegelvloer van het strandhuis verschijnt, suggereren dat ze een alternatief heden betreedt, op de grens van herinnering en fantasie.

Net als de jonge Nelly, die met haar jonge moeder speelt in Petite maman. Of zoals Adam in All of Us Strangers, die de relatie beleeft die hij had kunnen hebben met zijn ouders die er niet meer zijn en met zijn buurman die stierf voordat hij hem echt leerde kennen.

Of het nu verleden, heden of toekomst is, het weekendje met Elena wordt gekleurd door haar verlies. Ze doen gewone dingen samen: tandenpoetsen voor de spiegel, pocketboeken lezen op het strand. Maar niets voelt gewoon. Elk alledaags moment krijgt een magische glans. De manier waarop Elena haar haar in een knot doet, een groot blauw elastiek vasthoudt en dat langzaam drie keer om haar lange rode haar wikkelt. De manier waarop ze handdoeken wast en buiten te drogen hangt. Het licht. Haar lach.

Een derde vriendin komt langs, ze pikken haar op bij de bushalte. De herinneringen uit de eerste twintig minuten komen langzaamaan tot leven. Zo leren we Elena echt kennen. Ze is mooi, grappig en lief. Maar we hebben haar natuurlijk al verloren. Zo zien we het verdriet uit het begin niet alleen van buitenaf, maar wordt het ineens invoelbaar. Toch blijft de film lichtvoetig, nooit te zwaar. Bitterzoet.

Dansen en lachen

Agarrame fuerte is magisch realisme op zijn best: een film die doet beseffen hoe kwetsbaar het leven is. Die je aanzet om je geliefden stevig vast te grijpen en langer vast te houden. Die je vertelt te genieten van de kleine momenten. Let alsjeblieft goed op je vrienden. Kijk hoe ze hun haar in een knot doen.

Met een speelduur van ongeveer 70 minuten voelt de film veel te kort. Voordat we het weten, is het weekend voorbij. We willen met Adela in dat weekendhuisje aan het strand blijven, waar ze lezen en perziken uit blik eten. Waar ze dansen en lachen en de gordijnen buiten te drogen hangen. Maar vanaf het begin weten we dat het niet voor altijd kan duren. Zo is een film. Zo is het leven.

Tijdens Elena’s dodenwake vragen haar vrienden en familie zich af wanneer ze Elena voor het laatst hebben gezien. Een of twee weken geleden? Het blijkt lastig om zo’n laatste keer te herinneren, vooral als je niet wist dat het het laatste moment was. Is het niet beter om te weten wanneer het allemaal zal eindigen? Een laatste weekend samen, een laatste kans om afscheid te nemen. “Ik zal je zo missen,” zegt Adela, en pakt haar beste vriendin nog een keer stevig vast.

Regisseurs Ana Guevara (links) en Leticia Jorge.